'Gerçek bir toplumda değil, gerçekliklerden kopartılmış sanal bir ortamda yaşıyoruz…'

 

Artık gerçek nedir, sanal olan nedir, anlamak olanaklı değil…

Ama gerçek olan bir şey var:

Hapisteki insanlar!

***

Hangi belge gerçek…

Hangi belge sahte…

Kimin belgesine güveneceksiniz…

Hangi kurumun kararı, onayı geçerli:

Güvenlik güçlerinin mi?

Adaletin mi?

Ordunun mu?

Hükümetin mi?

Muhalefetin mi?

Medyanın mı?

Yoksa hiçbirinin mi?

***

Malum davanın iki iddianamesine ve eklerine bakıldığında insanın dehşetten dudakları uçukluyor:

Katil işadamları…

Rüşvetçi politikacılar, liderler…

Başbakan'a şantaj iddiaları…

CIA ajanı danışmanlar…

Bütün bunlar yetmiyormuş gibi, devlet tarafından resmen sahteliği saptanmış istihbarat raporları…

Ve sanki bütün bunlar gerçekmiş gibi medyaya yansıyan, yansıtılan manşetler…

Alçakça saldırılar…

Yargısız infazlar…

İtibar kaybettirmeler…

Ve tutuklamalar!

***

İddianameler sahte iddialarla, belgelerle dolu…

Güvenlik güçleri her yerde belge buluyor:

Bu belgelerin «bulunuşu» sırasında hukuk kuralları ihlal ediliyor…

Kimsenin umurunda deÄŸil.

Mahkemeler yayın yasağı koyuyor…

Kimse (çok affedersiniz) iplemiyor.

Tüm Türkiye izleniyor, konuşmalar kaydediliyor…

Tahrif ediliyor, kurgulanıyor, medyaya veriliyor…

Özel hayat, özel sohbetler hem de saptırılmış olarak manşetlerde, ekranlarda…

Hangisi gerçek, hangisi kurgu belli değil.

***

Güvenilebilecek bütün kurumlar yıpranıyor:

Hükümet…

Ordu…

Emniyet…

Yargı…

Medya…

Hepsi bu kaos değirmeninde öğütülüyor.

***

Ama bütün bu kargaşa içinde bazı insanların hayatları karartılıyor:

Rektörler, profesörler, yazarlar, gazeteciler, eğitimciler, politikacılar içerde…

Onları yargılayan mahkeme tatilde…

Ve «Gecikmiş adalet adalet değildir» ilkesi sadece vicdanlarda değil AİHM kararlarında da kabul görüyor!

Bu bir karabasan…

«Uykuda» yaşanan ama gerçek olan bir karabasan!

Emre Kongar